Moeder coach scheiden kind

Ik had mijn moeder niet nodig. Toch?

5 december. De dag van het Sinterklaasfeest, maar voor mij ook de dag dat ik stil sta bij het overlijden van mijn moeder.

2 jaar geleden heeft mijn moeder euthanasie gepleegd. Ze was ernstig ziek en zag het leven niet meer zitten. Op het moment dat ik dat te horen kreeg, had ik al ruim 13 jaar geen contact meer met haar.

Op een middag medio 2003, toen ik net in verwachting was van onze eerste zoon, belandde ik in een discussie met mijn moeder. Ze was het niet eens met hoe ik over een bepaalde situatie dacht en ging boos en huilend de deur uit. Ze heeft daarna niets meer van zich laten horen en ik heb het zo gelaten. Toen wij een paar weken later de uitnodigingen voor ons huwelijk gingen versturen, heb ik mijn moeder niet uitgenodigd. Ik had al zo veel met haar meegemaakt, dat ik er klaar mee was. De rek was eruit.

Toen mijn ouders gingen scheiden (ik zat toen op de basisschool), heb ik altijd gevoeld dat mensen in mijn omgeving ‘iets’ van mijn moeder vonden, dat mijn moeder op een of andere manier niet deugde. Dat deed iets met mij als kind en heeft er o.a. voor gezorgd dat ik altijd heel loyaal naar haar ben geweest. Ik woonde dan ook lang bij mijn moeder.

In de zesde klas ontstonden de echte problemen. Mijn moeder werkte niet meer, was in haar stamcafé vaker te vinden dan thuis, gokte veel en gaf graag feestjes tot in de late uurtjes. En als ze dan thuis was, lag ze altijd op de bank met een deken en een kussen. Het ging steeds slechter met mijn moeder. Waar ze eerst nog naar haar zus in Canada vertrok om tot rust te komen, deed ze later twee zelfmoordpogingen. Ik bleef loyaal naar mijn moeder en koos er steeds opnieuw voor om bij haar te wonen.

In de jaren die volgden (ik zat inmiddels op de middelbare school) was er altijd wel wat: problemen met mannen, schulden, nog een zelfmoordpoging, ziekhuis- en kliniekopnames. En ook toen bleef ik loyaal naar haar.

Tot die bewuste middag medio 2003, toen was de maat vol.

En zo was mijn moeder er niet bij toen ik mijn trouwjurk uitzocht, hebben we onze trouwdag zonder mijn moeder gevierd, heb ik mijn zwangerschappen zonder mijn moeder beleefd, heb ik de geboortes van onze kinderen niet met mijn moeder kunnen delen en heb ik dus ook nooit van haar gehoord op wie ze onze baby’s vond lijken, welke trekjes ik had als baby of hoe ik als kind was en zijn we ook nooit samen met de kinderen naar de dierentuin geweest.

Jarenlang heb ik geroepen dat ik er helemaal oké mee was, dat ik geen contact meer had met mijn moeder. Het was goed zo. Ik was er tenslotte zó klaar mee. Ik kon het zeggen zonder blikken of blozen. Het deed me niks. Dacht ik…

Inmiddels heb ik geleerd om anders naar situaties te kijken. Niet alleen naar mijn eigen situatie, mijn eigen ‘systeem’, maar ook naar het systeem van mijn ouders, dus ook dat van mijn moeder. En heb ik geleerd dat gedrag altijd logisch is. Dus ook het gedrag van mijn moeder. Er was een reden waarom mijn moeder deed zoals ze deed. En juist toen ik daar dieper over na ging denken, ik met mezelf in beraad ging wat ik hiermee wilde, of ik het contact met mijn moeder wilde herstellen en met haar wilde praten, kreeg ik begin december 2016 het bericht dat mijn moeder euthanasie zou plegen. BAM. De deur die tot dat moment op een kiertje had gestaan, werd nu voor goed gesloten.

Nu pas zie ik in dat het keihard roepen dat ik mijn moeder niet miste, dat ik haar niet nodig had, dat het me niets deed dat ik geen contact met haar had en onze kinderen dus ook niet, niet waar was. Gewoon niet waar. Dat het een manier was om mezelf te beschermen. Om te voorkomen dat ik – na zo veel jaren van gedoe en ellende – voor de zoveelste keer gekwetst zou worden.

Ik kan nu alleen maar zeggen dat ik niets liever had gewild dan de ontwikkelingen in mijn leven met mijn moeder te delen, wetende hoe zij in elkaar stak, wetende hoe ze kon reageren, maar ook wetende dat ook haar gedrag dus logisch was en dat zij misschien ook gewoon maar op zoek was naar aandacht en liefde.

Het is helaas anders gelopen en het is zoals het is. Shit happens en daar moet je mee dealen.

Ik besta dankzij mijn moeder. Zij heeft mij het leven gegeven. Die bloedband gaat niet weg. Daarom vraag ik me altijd af of het echt waar is als ik hoor zeggen dat een kind niet naar een ouder wil, een ouder niet wil zien of geen contact wil. Daarom vind ik het zo belangrijk om te kijken wat daar achter zit. Ik geloof namelijk dat een kind beide ouders nodig heeft.

Misschien ben jij wel iemand die eenzelfde situatie heeft meegemaakt. Misschien ken je wel een vriend of vriendin of kind dat in een dergelijke situatie zit. Wil je hier eens met me over praten? Laat het me weten, dan zorg ik dat de koffie klaar staat.

En vandaag? Vandaag brand ik een kaarsje voor mijn moeder.

Liefs, Bianca

trouwring vechtscheiden GKZ
Scheidingscoaches maken eind aan vechtscheiden in Nederland!
Hoe feestvreugde en teleurstelling elkaar in rap tempo kunnen opvolgen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Menu